امروز هم گریه کردم

تقریباْ ۲۰ روز پیش بود وفتی ایمیلم را باز کردم و نامه ای در صندوق پستی توجهم را جلب کرد. نامه ای که خبر اهدای جایزه سیمون دوبووار به کمپین را مژده می داد.

به یاد دارم وقتی دو سال و نیم پیش کمپین شروع به کار کرد اکثر افرادی که با آنها مواجه می شدیم با طعنه کارمان را بیهوده و پوچ می خواندند و سعی در دلسرد کردنمان داشتند و شاید گروه اندکی مشتاقانه برگه ها را امضا می کردند. انگار همین دیروز بود وفتی برای اولین بار با هما٬ ناهیدمیرحاج٬ ناهید جعفری و چند تن دیگر از دوستان در دفتر موسسه نشسته بودیم و در مورد کمپین حرف می زدیم. چه سریع گذشتند آن روزهایی که به خاطر دوستان و همراهانمان که تحقیر شدند٬ کتک خوردند و اقامت در اوین را تجربه کردند٬ به تلخی گریستیم. روزهای تلخ و شیرین دو سال گذشته همراه با کوهی از خاطرات و تجربیات گرانبها و دوستیهای ناب.

اما امروز هم من گریه کردم. لحظه ای که خبر اهدای جایزه را در سایتهای مختلف می خواندم و زمانیکه گزارش برنامه زن امروز از پاریس را از پشت پرده اشک شوق می دیدم حتی خودم درخشش برق غرور در چشمم را حس می کردم. اینکه امروز کمپین فقط امید و باور ما کمپینیها نیست بلکه مورد تایید و تشویق برابری خواهان در کشورهای دیگر و موجب غرور و افتخار همه ایرانیان در همه جای جهان شده٬ احساسی است که در وصف قلم نمی گنجد٬ احساسی که باعث شد خستگی ۲۰ روزه بحث و تبادل نظر در خصوص جایزه به یکباره رنگ ببازد.

زمانی در اصفهان سیمین و شعر طوفان بیداد برای جمعی ماندگار شد و دیروز سیمین و "۸۰سالگی حوا" برای نسلی جاودانه گردید.

امروز باورمان برای رسیدن لحظه ای که در آن پیروزی را تجربه خواهیم کرد٬ دو چندان شده است.

کمپین در اصفهان