برای برقراری برابری باید با هم باشیم

آدرس را از کتاب راهنما پیدا کردم؛ یک رستوران ایرانی که علاوه بر سرویس دهی خوب از محبوبیت خوبی هم برخوردار است. چند روز بعد به دیدن این هموطن برای گرفتن امضا رفتم.

وقتی وارد رستوران شدم با دکوراسیونی که حال و هوای ایرانی داشت، برخوردم؛ پرچم سه رنگ شیر و خورشید، نشان فره ور، تمسال داریوش کبیر و ... منو به یاد وطنم انداخت.

با سابقه ای که قبلا ایرانیان در رابطه با امضای فرمها داشتند کمی استرس داشتم اما امیدوار بودم.

از خانم حدودا 40 ساله ای که مسئول دخل بود سراغ مدیریت رستوران را گرفتم. سوال کرد که با ایشون چه کاری دارم، جواب دادم که می خوام خصوصی باهاشون صحبت کنم. خانم به من گفت می دونه که ایشون وقت نداره و اگه من کار ضروری ندارم فردا بعد از ظهر مراجعه کنم؛ با صحبت با این خانم متوجه شدم که مدیر رستوران یک خانم است و این در رابطه با درک متفابل می تونست خیلی موثر باشه.

فردا به همراه دخترم به رستوران رفتیم برای دخترم سفارش غذا دادم. اون خانم به محض این که منو دید گفت باید صبرکنم و بعد من فاکتور را برای پرداخت به ایشون دادم. در حالی که داشت صندوق را بازمی کرد بانگاهی معنا دار می خندید.

من حدث زدم که این خانم به لهجه من می خنده ولی بعد از چند دقیقه خانم با دو تا چایی سر میز ما اومد ولی این بار با زبان شیرین فارسی. بعد از سلام و احوالپرسی به رسم ایرانی گفت: خوب من درخدمت شما هستم. متوجه شدم ایشون مدیر رستوران هستند و شروع کردم از کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز و از فعالیت خودم در کمپین با این خانم صحبت کردن و ایشون به حرفهای من گوش می کرد.

بعد از دادن توضیحات در حالی که داشت دفترچه کمپین و فرمهای امضا را نگاه می کرد شروع به صحبت کرد از اینکه این کارها هیچ تاثیری نداره و اگر هم این برگه ها را امضا کنه هیچ فایده ای برای زنها نخواهد داشت چون حکومت ایران آن را نمی پذیرد.

اما من توضیح دادم در قدم اول برای رسیدن به دموکراسی باید مردم را آگاه کرد وفرهنگ گفتگو و دیالوگ را درحال حاضر در چارچوب قوانین به پیش برد تا علاوه بر عدالت خواهی و برابری برای زنها شاهد جامعه ای بهتر شویم. بعد از کلی بحث ایشون متقاعد شد فرم کمپین را امضا کنه...