با هم سفر

سر ظهره و صندلی‌های اتوبوس، تک‌وتوک خالین. کنار پنجره می‌شینم و به هیاهوی بیرون خیره می‌شم. زن جوانی همراه یک دختر چار پنج‌ ساله‌اش می‌شینه کنارم. دخترک سارافون صورتی و لیمویی قشنگی پوشیده و موهای روشن لختش با دقت بافته شده. چشمای میشی و درشتش رو به من دوخته. از بهت نگاهش به خنده م‌ افتم.برخلاف میل غالبم که کششی به بچه‌ها ندارم، براش شکلک در میارم. صورت شیرینش پر از خنده می‌شه. به مادرش می‌گم :

چه دختر نازنینی! اسمش چیه؟

 نازنین.
من و مادر همزمان می‌خندیم و دخترک از طنین خنده‌ی ما ذوق می‌کنه.

 خدا براتون نگهش داره.

 والله خدا هم اگه نگه داره، قانون از دستم درش میارم.

جا می خورم. کنجکاوانه چشم می‌دوزم به دهن زن.

 دو ساله از پدرش جدا شدم. معتاد بود و دست بزن داشت.کلی عذاب کشیدم تا تونستم ثابت کنم و طلاق بگیرم. از فرداش، روز خوش به خودم ندیدم. هیچ روزم بی تهدیدای شوهرم و خونواده‌اش شب نشد.

 تهدید؟

 می‌گفت فردای روز هفت سالگی بچه رو ازت می‌گیرم. اگه مادر بودی و عاطفه داشتی، بچه تو بی پدر نمی‌ردی. می‌موندی و می‌ساختی.

ـ می‌ساختی ؟

ـ می‌سوختم.

ـ چند سالشه؟

پنج سال.

دو سال دیگه؟ می‌تونی تلاش کنی. می‌تونی ثابت کنی که صلاحیت نداره و بچه رو نگه داری. می‌تونی امیدوار باشی.
ـ همیشه برای حق و حقوق مسللم جنگیدم. مقابل پدر، شوهر و جامعه. حالا برای نگه داری پاره‌ی تنم. دیگه بریدم.خسته‌ام.

بی‌درنگ دفترچه‌ی کمپین رو در می‌یارم و شروع می‌کنم به توضیح. از شنیدن طرح شگف زده می‌شه.با لبخند کمرنگی می‌گه:

¬ـ یعنی تا دو سال دیگه به ثمر می‌شینه؟

ـ شاید بشه امیدوار بود. قوانین زودتر از اندیشه‌ها متحول شن اما بن پیر و کهنه‌ی این درخت‌ها بعضی رو تیغ اعتراضات ما به این زودی ریشه کن نمی‌کنه. امید ما به روزیه که نازنین و نازنین‌ها این تنش‌ها و اضطراب‌ها رو تجربه نکنن.

ـ می‌شه امیدوار بود، نه؟

ـ می‌شه می‌شه. ما به امید زنده‌ایم.

به نازنین خیره می‌شه و دستی به موهاش می‌کشه :

ـ هرکو شراب فرقت روزی چشیده باشد...

دستی به گونه‌ی دخترک می‌کشم.

ـ می‌داند که سخت باشد، قطع امیدواران

اشک من و مادر همزمان سرازیر می‌شه و دخترک سرش رو به شونه‌اش می‌ماله و چونه‌اش شروع می‌کنه به لرزیدن !

نیک نوشت