تنها کار اساسی مجلس شورای اسلامی

فاجعه ای ديگر در ارتباط با زن ها در ايران به وقوع می پيوندد. اين فاجعه که به صورت طرحی با عنوان «طرح الزام دانشگاه ها به پذیرش دانشجویان دختر بومی» به مجلس اسلامی تسليم شده است، دختران را از داشتن حق مکان و حق انتخاب محل آموزش ـ که جز جدايی ناپذيری از حقوق بشری آن هاست ـ محروم می کند. بر اساس این طرح، از این پس دخترانی که در کنکور يا آزمون سراسری دانشگاه ها پذیرفته می شوند فقط می توانند در محل اقامت پدر و مادر یا همسر خود ادامه تحصیل دهند. به اين ترتيب، يک بار ديگر سنگ بزرگی بر سر راه دخترانی که می خواهند از تحصيلات عالی برخوردار شوند انداخته می شود. در واقع، به نظر می رسد که حکومت اسلامی ايران و آن ها که نشسته اند و مرتب لايحه های تازه به مجلس می فرستند هدف مهم شان تضعيف حقوق و سرکوب هر چه بيشتر زن ها شده است.

اما نکته ی جالب اين است که در اين حکومت هر بلايي که سر مردم می آورند آن را به عنوان خواست همان مردم مطرح می کنند. مثلاً، در ارتباط با همين لايحه هم،آقای علی کريمی فيروز، عضو کميسيون آموزش و تحقيقات مجلس، فرموده اند که «تبعات فرهنگی و فشارهای اقتصادی که در نتیجه ی جابه جایی فرزندان از استان محل سکونت به استان های دیگر به خانواده ها وارد می شود، از دلایل ارائه این طرح است.» وی افزوده است که: «دانشجویان، اعم از دختر و پسر، به نمایندگان مجلس مراجعه می کنند و خواستار تسهیل در امور نقل و انتقال محل تحصیل می شوند. به عنوان مثال، افرادی که در شمالی ترین استان کشور ساکن هستند، در جنوبی ترین و دورترین نقاط کشور قبول شده اند و اکنون به دنبال نقل و انتقالات و.... هستند». بسيار خوب، فرض بگيريم که کسانی هم هستند که دلشان می خواهد در نزديکترين محل به دانشگاه بروند. مگر نمی شود يک حق انتخاب هم بگذارند برای کسانی که می خواهند در دانشگاه های نزديک خود درس بخوانند؟ بعد هم بايد از اين ها پرسيد که چرا وقتی ـ به قول خودتان ـ دختران و پسران به شما مراجعه کرده اند و چنين چيزی را از شما خواسته اند شما فقط به حرف دخترها گوش کرده ايد و آن ها را در شهر پدر و مادر و همسرشان ميخکوب می کنيد و اين کار را برای پسرها نمی خواهيد؟

در حال حاضر بسیاری از اعضای کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی این طرح ضد بشری را که نام آن را «عدالت آموزشی» گذاشته اند امضا کرده اند و معتقدند که اين طرح به نفع دختران است!

توجه داشته باشيد که نتيجه ی کنکور سراسری امسال نشان می دهد که با همه ی تبعيض ها و مشکلاتی که بر سر راه امتحانات دختران بوده است، باز هم دختران 64 در صد از صندلی های دانشگاه های ايران را در اختيار خواهند گرفت. يعنی 14 در صد از پسرها بيشتر. و همين است که آقايان حاکم بر ايران را به وحشت انداخته و باز راه حل ديگری برای متوقف کردن زن ها دست و پا کرده اند.

راستش اخيراً، با خواندن اين خبرهای دایمی در مورد زنان، از خودم می پرسم به راستی اگر مجلس شورای اسلامی ايران را از لايحه های مربوط به سنگ اندازی در راه حقوق و برابری و پيشرفت زن ها مانع شوند اين جماعت چه کار ديگری دارند که انجام دهند؟

از نگاه يک زن