ایمان بیاوریم

خیلی ها موقع جمع آوری امضاء به دلیل بی تأثیر دانستن این حرکت از امضاء کردن خود داری می کنند؛ یا حداقل این بهانه را می تراشند!

با خودم فکر می کردم ما ایرانی ها که به عادت فرهنگی و دینی دیرین مان خیلی وقتها به امیدهای واهی دل خوش می کنیم، خیلی وقتها به شخصی، مکانی یا حتی درختی متوسل می شویم به این امید که آرزویمان برآورده شود و به نظرمان حتی اگر این امید، امیدی واهی باشد، گاهی به همان امیدواریش می ارزد. حالا چطور می شود که گروهی از ما در مورد کمپین که یک واقعه ی ملموس و عینی است و امضاء کنندگان آن حرکتی عینی می کنند و قطعاً تأثیری در جامعه و جهان پیرامونشان خواهند گذاشت (که میزان این تأثیر می تواند خیلی متغیر باشد) یک مقدار با ایمان تر باشند؟

ایمان به این که دستیابی به اصلاحات قانونی در زمینه ی برابری حقوق زن و مرد گرچه کاری دشوار است اما ناممکن نیست و با این امید و ایمان حداقل قدمهای خودشان را برای دستیابی به این برابری در باور و عمل خودشان قویتر کنند.

ضمناً دوست دارم به هم وطنان خود بگویم طبق قوانین فیزیک، بی تردید حرکت منشاء اثر است و سکون تنها زمانی زیباست که در بطن خود حرکتی را آبستن باشد. انفعال ما آرزوی دشمنان میهن و آزادگی ماست و خاموشی ما مرگ رویاهایمان. بیایید در کنار هم و دست در دست هم زنده بمانیم و پیرامون خود را به حرکت در راستای راستی وادار کنیم. زندگی ما وآرمانهایمان در گرو ایمان ما به انسانیت و اتحاد ما در پایمردی در راه اهداف انسانیت است .

پاینده شرافت انسانی؛ پاینده شرافت مردی که شرم دارد حقوق ناحق داده شده به او را اعمال کند، پاینده زنی که خود را به اندازه ی حق نابرابری که به نام قانون به او تحمیل شده و خلاف وجدان و شرافت انسانی اوست کوچک نمی شناسد.

پاینده آئین انسانی