حرف مشخص کمپین یک میلیون امضا :تغییر قوانین تبعیض آمیز

پنجم شهريور ماه 1384 فعاليت رسمي كمپين يك ميليون امضا براي تغيير قوانين نابرابر آغاز شد. سه سال از اولين حركت كمپين مي گذرد و كمپيني ها همچنان خواسته خود يعني تغيير قوانين نابرابر را مصمم پيگيري مي كنند.

كمپين يك ميليون امضا براي تغيير قوانين نابرابر هر چند آغاز كارش را از پشت درهاي بسته موسسه آموزشي رعد شروع كرد اما جوانه اين حركت در روز 22 خرداد، روز همبستگي زنان ايران ريشه گرفت.

در يك بعدازظهر تابستاني قرار بود فعاليت رسمي كمپين با برگزاري يك نشست آغاز شود اما اجازه برگزاري در سالن موسسه رعد داده نشد و جمع آوري امضا و توزيع دفتر چه هاي كمپين همان پشت درهاي بسته شروع شد.

دفترچه هاي معروفي كه در قطع كوچك، قوانين نابرابر و تبعيض آميز يعني حق طلاق،حق سرپرستي كودك،سن مسئوليت كيفري دختران،قانون پشتوانه قتل هاي ناموسي،حق اشتغال بدون ممنوعيت،حق ارث و ديه برابر و... را به خوبي تشريح كرده است.

كمپين از همان ابتدا حرف مشخص خود را زد:"تغيير قوانين نابرابر". حتي در بيانيه اي كه فعالان جنبش زنان درباره كمپين داشتند اين هدف مشخص بود:"اين كمپين تلاشي وسيع براي تغيير قوانين ناعادلانه و زن ستيز است و در نظر دارد با جمع آوري يك ميليون امضا فراگير بودن اين خواسته را در لايه هاي مختلف جامعه اعلام كند."

اين كمپين همچنين كار رو در رو با زنان ايراني در سطح گسترده را مد نظر قرار داده است:"آگاهي از نيازها و مشكلات حقوقي زنان در زندگي روزمره و در نهايت آگهي و حساسيت آنان در زمينه مسائل حقوقي زنان و مردان از ديگر اهداف كمپين است كه از طريق ارتباط چهره به چهره براي جمع آوري امضاها دنبال مي شوند."

‎ روش و مبناي كار در ”كمپين يك ميليون امضاء“، مصداق اشعار به‎ياد ماندني آن زن شجاع تاريخ ايران (زرين‎تاج) است، وقتي كه سرود:

گر به تو افتدم نظر، چهره به چهره، رو به‎رو / شرح دهم غم تو را، نكته به نكته، مو به مو از پي ديدن رخ‎ات، همچو صبا فتاده‎ام / خانه به خانه، در به در، كوچه به كوچه، كو به كو

‎اما حوزه عمل كمپين، محله‎هاي شهر و فضاهاي عمومي است، تا هم از اماكن عمومي بهره ببرد و هم فضاي مردانه‎ي عمومي را زنانه‎ كند شايد از اين منظر، زنان موفق شوند با وجود هدفي مشخص (جمع‎آوري امضا و آموزش زنان)، مشكلات و دردهاي ”زندگي خصوصي“‎شان را به ”فضاي عمومي“ پيوند دهند و در نتيجه، فضاهاي عمومي كوچك و سيالي براي خود و ديگر شهروندان ايجاد كنند، فضايي پرنشاط و جذاب كه ‎كسي نتواند به سادگي، آن را از زنان پس بگيرد. يعني فضاهايي كه در خيابان‎ها، كوچه‎ها و در فضاي صميمي مجتمع‎هاي مسكوني و خانه‎هاي مردم ايجاد مي‎شود و پل‎هاي ارتباطي كوتاه‎مدتي بين ما زنان ايجاد خواهد كرد، پلي كه جرقه‎‎وار در پهنه‎ي شهرهاي‎مان ساخته‎ خواهد شد و هرچند به‎سرعت ”دود مي‎شود و به هوا مي‎رود“ ولي آرام آرام، اقتدار عبوس و مردانه‎ي فضاهاي عمومي را خواهد شكست.

با اين آرمان ها كمپين روزهاي بلند تابستاني را گذراند و روزهاي پاييز ي اش را در تهران و شهرهاي ايران سپري كرد. گرگان، يزد ، زنجان و شهرهايي كه نداي برابري حقوقي درآنها پيچيده شد.اما دلشوره ها و اضطراب هايش هم كم نبود..نوشين احمدي خراساني،فعال جنبش زنان در جايي درباره اين اضطراب ها نوشته بود و اينكه هر دو هفته يك بار براي كمپين و اعضايش بحران آفريني كرده اند:"ما تصور كرديم حالا كه برگزاري تجمع هاي مسالمت آميز را مانع مي شوند لابد جمع كردن امضا براي مطرح شدن درخواست مان در مجلس (با پشتوانه يك ميليون امضا ) مي تواند نشان دهد كه ما سر جنگ با كسي نداريم و فقط مي خواهيم خواسته هاي بر حقمان تحقق پيدا كند."

به اين ترتيب بود كه دستگيري فعالان كمپين آغاز شد و براي برگزاري سمينار مجوز مكاني داده نشد.اعضايش به دادگاه احضار شدند و تجربه زندان هم نصيب برخي ديگر از اعضاي اين كمپين شد.

حالا سه سال از ماجرا مي گذرد و كمپين توانسته جنبش زنان ايران را پويا تر و تصميم گيرندگان را دچار چالش هاي فراوان كند به طوري كه بيشتر نمايندگان مجلس حالا از ماهيت دفترچه ها و فرم هاي جمع آوري امضا اطلاع دارند و حتي برخي علما و مراجع نيز بر درستي برخی از مطالبات به حق زنان برای تغییر قوانین صحه گذاشته اند .آيت اله صانعي ،آيت الله بجنوردي،فاضل ميبدي ،هاشمي رفسنجاني و... از جمله اين افرادند.

و از اين هم فراتر حالا فعاليت جنبش زنان ايران الگويي براي زنان منطقه و كشورهاي مسلمان شده است

کانون زنان ایرانی