متفاوت و رنگارنگ / مژگان تقي نيا

از هنگام شروع به‎ كار كمپين ” يك ميليون امضا “ يعني حدود سه ماه اخير، با افراد مختلفي در باره‎ي تغيير و اصلاح قوانين تبعيض‎آميز كشورمان صحبت كرده‎ام. هر كس واكنشي نشان داده است:

مثلا يكي مي‎گفت من امضا مي‎كنم ولي مي‎دانم اين امضاها تاثيري ندارد. ديگري مي‎گفت من نمي‎توانم امضا بكنم چون همسرم موافق اين كار نيست. ولي بسياري از دختران نه فقط امضا مي‎كردند بلكه داوطلب همكاري با كمپين هم مي‎شدند كه خودشان امضا جمع كنند. به همين خاطر چندين صفحه از برگه‎هاي جمع‎آوري امضا را كپي كردم و به منزل يكي از دختران داوطلب بردم، مادرش در را باز كرد، وقتي فرم‎ها را به ايشان دادم و با خوشحالي، موضوع را نيز برايش شرح دادم ، كمي مكث كرد، بعد از سكوت و لحظاتي ترديد، با يك حالت قاطع و تحكمي گفت: ببينيد، از شما درخواست مي‎كنم راجع به اين مسائل با دخترم صحبتي نكنيد، و با چهره‎اي سرد، برگه‎ها را به من برگرداند... دست از پا درازتر و با حالت غمگين به خانه برگشتم.

آري، برخورد آدم‎ها خيلي خيلي متفاوت و رنگارنگ بوده است. باز هم براي نمونه برخورد دور از انتظار بعضي ديگر از خانم‎ها‎ي مسن ، كه حتی حاضر به خواندن مطالب كتابچه توضيح قوانين (دفترچه تأثیر قوانین بر زندگی زنان) نمي‎شوند، برعكس ديگراني كه به‎ صورت پر شور و با شوق بسیار از كمپين استقبال مي‎كنند.

راستش من ديگر ياد گرفته‎ام كه براي پيشبرد چنين حركتي فقط بايد صبور باشم و تحمل خودم را بالا ببرم، به خصوص بايد ظرفيت پذيرش اين همه نظرات مختلف و متنوع را پيدا كنم.