فضای بسته را بگشائید! زنان حرف منطقی بسیار دارند

سخنگوی قوه قضائیه روز سه شنبه پانزدهم مرداد ماه ، در یک نشست مطبوعاتی در دو مورد مهم سخنانی ایراد کرد که قابل تامل است. یکی در مورد لایحه حمایت از خانواده و دیگری قانون مجازات سنگسار.

علیرضا جمشیدی ابراز امیدواری کرد که مواد بحث انگیز 23 و25 در لایحه حمایت از خانواده با تشخیص مجلس حذف شود. این دو ماده را همانطور که سخنگوی قوه قضائیه در این مصاحبه تاکید کرده، دولت در طرح پیشنهادی خود به مجلس افزوده و در طرح اصلی که قوه قضائیه سال گذشته به دولت ارائه کرد ه وجود نداشته است.

مورد دیگر مریوط به مجازات سنگساز میشود، که وی صراحتا اعلام کرد: آخرین نسخه لایحه مربوط به مجازات اسلامی که اصلاحات فراوانی بر روی آن انجام شده است، روز گذشته ازسوی رئیس قوه قضائیه به اعضای کمیسیون قضایی مجلس شورای اسلامی داده شد که این مسایل ( سنگسار، قطع عضو، و...) در آن مطرح نیست.

نظرات سخنگوی قوه قضائیه از سویی حاکی از آن است که در درون حکومت جهت گیری های مختلفی در مورد مسائل مورد بحث در جامعه وجود دارد و از سوی دیگر نشانگرعقب نشینی حداقل بخشی از حاکمیت در مقابل خواست های عمومی مردم و در این مورد خاص، زنان است که از این عقب نشینی، بعنوان یک درایت باید ارزیابی مثبت داشت.

در روزهای اخیر فعالان جنبش زنان از طیف های مختلف فکری و عقیدتی که در عرصه های گوناگون اجتماعی، انجمن ها، کانون ها، احزاب و غیره فعالیت دارند با نوشتن مقالات و بحث هایی درنقد لایحه حمایت از خانواده تلاش کرده و می کنند که صدای اعتراض خود را نسبت به این لایحه به گوش دولتمردان برسانند. نکته مهمی که کارزار آنها را برجسته می کند همصدایی و همسوئی فعالان جنبش زنان برای رسیدن به یک خواست عمومی زنان است که موجب شده حتی بخشی از زنانی که در مجلس و یا دیگر نهاد های حکومتی و یا نزدیک به حاکمیت هستند نیز از این خواست حمایت کرده ویک نوع همدلی و همنوایی مشترک حاصل شود. به نظر میرسد که میوه این درخت تنومند می رود که به بار بنشیند. حتی اگر کلیات لایحه حمایت از خانواده برغم تمام تلاش های فعالان جنبش زنان به تصویب برسد نیز، نمی توان صدای گام های جنبش زنان ایران را ناشنیده گرفت. در هفته ای که گذشت مقالات متعددی در برخی نشریات نیمه مستقل ایران به چاپ رسید و نشست موفقیت آمیزی در کانون مدافعان حقوق بشردر اعتراض و نقد این لایحه برگزارشد. بدون شک این صدای یکدست به گوش مسئولان حکومتی هم رسیده است.

اگر در ایران نشریات ورسانه ها آزاد بودند و حاکمیت اینهمه فضا را امنیتی نمی کرد، آنگاه خواست ها و نظرات مختلف براحتی جایی برای انعکاس داشتند و بجای این همه تنش امنیتی در جامعه امکان بیان نظرات و آگاهی حاکمیت نیز درکنار مردم نسبت به نظرات مختلف ممکن می شد. برغم تمام این محدودیت ها، جنبش زنان ایران نشان داد که اگر حتی اندکی گوش شنوا در حاکمیت باشد حرف های منطقی برای گفتن بسیار دارد.

سایت تهیه