بازداشت خدیجه مقدم چه فایده ای دارد؟ /مریم زندی

بازداشت خدیجه مقدم زن شصت ساله ای که نه برای تفریح و تفنن بلکه برای اصلاح و رفع تبعیض در قوانین دست به فعالیتی اجتماعی زده چه پیامی در بر دارد؟

او برای خروج از بن بست روابط بین زن ومرد در عرضه خانواده و اجتماع ازاقدامی قانون مند و اصلاح گرانه حمایت کرده و خواهان تغییر در برخی قوانین تبعیض آمیز شده است . آیادرخواست اصلاح در قانون به گونه ای که جلو نابسامانی ها و تلاشی خانواده ها گرفته شود آیا درخواست برابری ارث ودیه برای زنان و مردانه و درخواست طلاق حق زن در حضانت فرزندو برقراری عدالت حقوقی بین زن ومردکوشش برای ارتقا منزلت حقوقی و اجتماعی زنان، عدالت طلبی است یااحترام علیه امنیت ملی ؟

آیا درخواست عدالت ، امنیت ملی رابه خطر می اندازد؟آیادعوت دیگران به عدالت خواهی بین زن ومرد .تشویش اذهان عمومی است؟

آیا درخواست از قوای مقننه و قضایی برای اصلاح قوانین تبعیض آمیز تبلیغ علیه نظام است؟ پس همه مشروطه خواهان به جرم اصلاح وضع موجود بایدزندانی می شدند چون اوضاع قاجاری را ناعادلانه می دانستند .پس بایدبه محمد علی شاه حق دادکه اصلاح طلبان ومشروطه خواهان رابه توپ بست . نتیجه مقابله استبدادقاجاری باتفکرات مدرن و اصلاح طلبانه مشروطه خواهان چه شد؟ براستی تمجید و هورا کشیدن برای انقلاب مشروطه در رسانه های دولتی در تناقض با رفتاری که امروزه با فعالان زن می شود ، نیست ؟

مگر غیر ازاین است که همه جوامع بشری به سمت عدالت درقوانین پیش می روند و این امری اجتناب ناپذیر است . منتهی جرم خدیجه مقدم و امثال او این است که این حقیقت تاریخی را بر زبان جاری می سازند فعالیت کمیته مادران کمپین یک میلیون امضا ، کوشش صادقانه مادرانی است که آینده ای سعادتمند و بدور از تبعیض را برای فرزندانشان می خواهند.
آیاصف های طویل دادگاه های خانواده، درخواست های وسیع طلاق در جامعه،وسعت همسرکش ، گسترش خودسوزی زنان ، نشانه عقب ماندگی قوانین مربوطه نسبت به شرایط اجتماعی نیست؟

اگرصادقانه به کارشناسان و متخصصین امر رجوع کنیم وجود بحران دراین زمینه بر ما آشکار میشود.
آیا پاک کردن صورت مسئله وبازداشت زنانی که انطباق قوانین باواقعیات اجتماعی رادرخواست می کنند آن هم با طرح اتهامات غیر واقعی مشکلی را حل می کند؟تاریخ خلاف آن را می گوید.

چنین اقداماتی فقط در ظاهر کارساز به نظر میرسد، وشنا کردن بر خلاف جریان تاریخ است. آقایان توجه کنند: آیا شرایط حضور اجتماعی وقانونی زنان درصد سال پیش هم سان امروز بوده است . آیا زنان در آن دوره از همین حقوق امروزی برخوردار بوده اند یااین که اصلا مملکت چیزی به اسم قانون نداشت ؟

آیا قوانین کنونی مادر خصوص حقوق اولیه زنان در شان و متناسب باجامعه ای است که دو سوم جمعیتش راجوانان و شصت درصد فارغ التحصیلان دانشگاهی اش را زنان تشکیل میدهند؟

امروز بیش ازشصت درصد جامعه ماشهر نشین اند حال این که درصد سال پیش این نسبت شاید به بیست درصد هم نمی رسید.

حفظ پوسته قوانین تبعیض امیز بین زن ومرد نه عملی است و نه با بازداشت وزندانی کردن منتقدین قابل دوام است . اداره امور یک جامعه تابع قانون مندی خاص خویش است . ماجزیزه ای جدااز دنیا نیستیم که امکانات مدرن دنیای پیشرفته رابه کاربگیریم ولی ازتبعات اجتماعی و حقوقی آن سر باززنیم مگر این که بخواهیم با سدکردن فعالیت مسالمت آمیزو قانون مند گروهی عدالت خواه ، خود راگرفتار بی توجهی به واقعیات نماییم.

ولی امروزه روز جهان شیشه ای است . ما دنیا رامی بینیم و از این دیدن گریزی نیست همان گونه که دنیا ما را می بیند و چشم دنیا رانمی توان بست . اوضاع باصد سال پیش متفاوت است ، خیلی هم متفاوت .

تفاوت از گاری و کالسکه تا فضا پیما . تفاوت تلفن گرام با اینترنت وماهواره. زنان هم زنان پستو خانه های عصر قاجاری نیستند. این حقیقت ساده، حرف کمیته مادران است. زیر و بم و پشت و رویی هم ندارد.

سعادت جامعه و فرصت های برابر برای زنان ومردان ،خواست یک مادر شصت ساله است . این طرز تلقی مادری ترقی خواه و دلسوز جامعه است : ارتقاء منزلت انسانی زن ایرانی .

بازداشت و زندانی کردن او چه فایده ای دارد؟