جلوه، جواهر کمپین / محبوبه کرمی

روزهایمان پر است از اخبار ناگوار، می دانم! اما زمان گریه گذشته است. باید قلم به دست گرفت...

دوستانم را ، عزیزانم را ، خواهرانم را به زندان برده اند به جرم نوشتن واندیشیدن ، به جرم مخالفت باقوانین تبعیض آمیز.
اینک وظیفه ماست که قلمهایمان را محکم تر به دست بگیریم و از ظلم وستمی که بر زنان جامعه ما بخاطر وجود این قوانین تبعیض آمیز وارد میشود بیشتر بنویسیم.
آری روناک و هانا ، جلوه و مریم عزیز مان را به زندان برده اند تا دیگر ننویسند که بر زنان جامعه ما چه می گذرد، ننویسند که در سال های گذشته چه تعداد از زنان کشورمان قربانی خشونت های خانوادگی شده اند .

انتظار دارند که ما چشمانمان رابر واقعیات ببندیم ودیده را نادیده گرفته ودم بر نیاوریم .
ازبرابری ارث ،دیه،شهادت،حق حضانت فرزند و صدها مورد از حقوق پایمال شده مان چیزی نگو ییم.

نگوییم که زنان ودحتران مناطق محروم کشورمان با وجود این قوانین تبعیض آمیزچه مشکلات طاقت فرسایی را باید در زندگی روز مره شان تحمل کنند.
فراموش نمی کنم آن روز را که جلوه جواهری همراه دوستانش ازخرم آباد بازگشته بود وبرایمان تعریف میکرد که در خرم آباد با آنها چگونه برخورد کردند و چه تهمت ها و افترا ها و ناسزاها به آنها گفته بودند ولی او همچنان محکم واستوار از خواسته ها واهدافش دفاع کرده بود.

اوکه خود به واقع جواهری است در میان فعالین کمپین به علت فعالیتهای عدالت خواهانه و مخالفتش با لایحه موسوم به "حمایت از خانواده !" زندانی شده است.

مگر جلوه چه کرده است ویا چه خواسته غیر منطقی داشته است که اینگونه مورد خشم وغضب قرار می گیرد؟

شما که درجایگاه قضاوت نشسته اید اگر روزی دخترانتان یا همسر و خواهرانتان بیایند واز شما بپرسند که این زنان را به چه جرمی به زندان انداخته اید، آیا در مقابل آنهاجواب قانع کننده ای دارید ، یا اینکه ترجیح می دهید سرتان را به پایین بیندازید وشرمنده اعمال خود شوید؟

لحظه ای در تصمیم هایتان تامل کنید وببینید آیا زندانی کردن جوانانی آزادیخواه و غیور همچون جلوه ، مریم ، روناک ،هانا ، امیر و مازیار و هزاران هزار جوان ایرانی به
جرم برابری خواهی ، خدمت به کشور ومردم آن محسوب خواهد شد و راه حلی مناسب برای مواجهه با صدها معضل فرهنگی ، اجتماعی واقتصادی مبتلابه امروز جامعه ایران است؟

ما می خوا هیم که پدران ومادرانمان هردو از حقوق برابر برخوردار باشند مگر نمی گوییدبهشت زیر پای مادران است پس چرا از زمین خدا به آنها ارث نمی رسد؟

جلوه یک دانشجوی کارشناسی ارشد جامعه شناسی است. او دوست دارد در جامعه ای زندگی کند که زنان آن تحت ظلم وستم نباشند.
او در جامعه روشنگری می کند و می خواهد زنان کشورش دیگر از سر ناچاری واستیصال دست به خودکشی و خودسوزی نزنند یا به خاطر تعصبات جاهلانه شوهرانشان به یک زندان ابدی محکوم نباشند. آیا این خواسته بزرگی است؟

دوستان ماخود را موظف میدانند که با کمترین امکانات کارگاه آموزشی برگزار کنند آنها به زنان ودختران محروم آموزش می دهند که حقوق پایمال شده خود را بخواهند.

همه ما فقط یک چیز میگوییم ویک خواسته داریم، آن هم عدالت ، برابری و آزادی برای همه مردم کشورمان و برچیده شدن ظلم وستم و نابرابری از زندگی زنان کشورمان است .

ما به کارمان ایمان داریم، ما باور داریم که حق دادنی نیست و گرفتنی است و زنان کشورمان باید برای احقاق حقوق پایمال شده خود تلاش کنند .

با به زندان انداختن دوستان ما روز به روز و لحظه به لحظه اراده امان محکم تر وعزممان جزم تر می شود. انان نیز زندان را نیز برای خود به محل فعالیت تبدیل میکنند و در آنجا کنار زنان ستمدیده وقربانیان خشونت می نشینند و به حرف های دل آنها گوش می دهند و تسکینی بر دلهای ستم دیده اشان هستند.

بدانید که دوستان ما اقدام علیه امنیت نظام و تشویش اذهان عمومی نکرده و نمی کنند. بدانید با زندانی کردن جوانان غیور کشورمان مشکلی حل نمی شود .

بیایید برای یکبار صدای عدالت خواهی فرزندان این کشور را بشنوید ودر جهت احقاق حقوق پایمال شده آنها تلاش کنید .

یش از آنکه تاریخ به قضاوت اعمال شما بنشیند، عملکرد خود را مورد بازبینی وقضاوت قراردهید.

به امید ایرانی آباد وآزاد