|
|
اوج بيعدالتي
يكشنبه6 آبان 1386
از مسلمات عقلي و بديهي، رابطه بين حق و مسئوليت يا وظيفه و اختيارات است. يك رابطه منطقي كه هر چه مسئوليت وسيعتر و بزرگتر باشد، از امكانات و حقوق بيشتري بهرهمند ميباشد. و وقتي اين رابطه برعكس باشد، عين بيعدالتي و ظلم محض است. اين اصل در تمام روابط و قراردادهاي اجتماعي و نظامهاي حقوقي برقرار است.
وقتي نوبت مسئوليت وظيفه ميشود، كار پروردن و پرورش انسان كه شريفترين نقش، در نظام آفرينش است، نقش زن به عنوان اصليترين عضو بارز مطرح ميشود. آن هم پرورش شريفترين ِ موجودات كه انسان است. پرورش جسم و روح انسان كه با شيره جان و خون دل آميخته است و كاري طاقتفرسا را طلب ميكند و بالاتر از همه به عشق نياز دارد.
چنانكه افلاطون حكيم يوناني ميگويد مادران با تكان دادن گهواره جهان را تكان ميدهند. زيرا با پرورش انسانها واحدهاي اجتماعي كوچك و بزرگ ساخته ميشود. حال در برابر اين نقش بزرگ چه اختيارات و حقوقي براي او قائل هستيم درحالي كه حتي او را انسان كامل حساب نميكنيم. و از حقوق اوليهاي چون خروج از منزل بدون اجازه پدر يا همسر محروم است. حتي براي كارهاي انساني چون احوالپرسي از پدر و مادرش!
حتي او حق سرپرستي همين طفلي كه اينگونه بايد پرورش بدهد، را هم ندارد و در صورت فوت پدر، نقش مادر پس از پدر بزرگ يا حتي عمو و ديگران است. اگر هم بهرمند شود فقط لطف همسر است نه حق او.
حال وظيفه دارد كه فضاي خانه را پاك و سالم نگهدارد و چون خانوادههاي سالم و پاك مهد پرورش انسانهاي سالم است كه لبريز از نشاط و عشق باشند. و در مجموع ساختن جامعهاي سالم كه در راه شكوفايي گام برميدارد. و اين در گفتار ساده است و در عمل يك تلاش وسيع شبانهروزي و يك دنيا عشق و از خودگذشتگي طلب ميكند.
اما در ازاي كاري به اين عظمت چه بهرمندي و حقوقي براي او قائل هستيم؟ مگر نه اينست كه از كوزه همان برون تراود كه در اوست. طبق قوانين ما او به اندازه نصف آدم حساب ميشود. نظر و گواهي او به تنهايي اصلا قابل توجه نيست. سهم او از همين خانه يك هشتم هوايي است. اختيار و آزادي عمل او در حد صفر است. در زندگي مشترك انتظارات از او بيانتهاست. در عوض او كه پردهدار اين سراي پاك است حق دفاع از خود را ندارد.
او را در فضايي تنگ و تاريك و تحقير آميز قرار ميدهيم و از او رسالت بزرگ اعتلاي خانواده در جامعه را طلب ميكنيم و ميخواهيم جهان را نوراني كند.
چ ژ