|
دکترای افتخاری دانشگاه یورک کانادا به نسرین ستوده اعطا شدپنج شنبه13 تیر 1392 رادیو فردا - نسرین ستوده، فعال و وکیل حقوق بشری، از دانشگاه یورک کانادا دکترای افتخاری دریافت کرد. در غیاب او، که از سال ۱۳۸۹ در زندان اوین به سر می برد، عبدالکریم لاهیجی، رییس فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر، در مراسم روز چهارشنبه ۲۲ خرداد، دکترا را از جانب او پذیرفت. دکتر سعید رهنما استاد دانشگاه یورک، اولین کسی بود که نسرین ستوده را برای دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه یورک نامزد کرد و سپس با پشتیبانی سایر اساتید، دانشجویان و دانش آموختگان موفق شد از میان تعداد زیاد کاندیداها، نظر مقامات دانشگاه را برای اعطای دکترای افتخاری به نسرین ستوده جلب کند. دکتر رهنما در گفتگویی با رادیو فردا می گوید من با هدف آزادی زندانیان سیاسی خانم نسرین ستوده را کاندیدای دریافت دکترای افتخاری کردم. استاد دانشگاه یورک گفت من فکر کردم اعطای دکترای افتخاری توسط دانشگاه یورک، که یکی از دانشگاه های مهم کانادا است، موجب حساسیت و توجه بسیار خواهد شد و همین شاید در آزادی نسرین ستوده از زندان موثر باشد. ضمن آنکه خانم ستوده یک زندانی سیاسی است و خبر دکترای افتخاری ایشان باعث می شد تا مسئله زندانیان سیاسی ایران به طور کلی مطرح شود. او افزود: دانشگاه به کسانی دکترای افتخاری می دهد که شخصیت مهم مانند یک دانشمند یا مبارز شناخته شده جهانی باشد و یا به دانشگاه کمک مالی یا فکری کرده باشد. در مورد دلیل انتخاب نسرین ستوده از دکتر رهنما پرسش کردیم و ایشان در پاسخ گفت: ما استدلال کردیم که خانم ستوده یک مبارز حقوق بشری و یک وکیل است که در جنبش زنان بوده، از زندانیان سیاسی دفاع کرده و خود نیز زندان سیاسی شده است. خیلی مهم بود که ما بتوانیم اعتبار سیاسی او را بدرستی در برابر مقامات دانشگاه به تصویر بکشیم. البته ایشان جوایز مهمی قبلا برده بود که این مسئله کار ما را راحت تر می کرد. نسرین ستوده در پیامی از داخل زندان، ضمن تشکر از کسانی که او را کاندیدا کرده بودند، می نویسد: «صادقانه اذعان میدارم در زمانی که به دفاع از موکلانم میپرداختم و نومیدانه مشغول کار فشرده بودم، برای دفاع از کسانی اقدام میکردم که در جلوی چشمانم مورد ظلم و ستم قرار گرفته بودند و حقوق بنیادین آنها مورد بی اعتنایی قدرت رسمی قرار گرفته بود و این طبیعیترین کاری بود که انجام میدادم، زیرا سوگندی که در ابتدای کار وکالت یاد کرده بودم مرا از سکوت در قبال ظلم آشکاری که بر هموطنانم میرفت، منع میکرد.» |