|
|
ای زنان وطن بپاخیزید
جمعه6 بهمن 1391
تغییر برای برابری- شعری از صدیقه وسمقی
ای زنان وطن به پا خیزید!
ای زنان وطن به پا خیزید
صبر تا کی؟ خدا خدا تا چند؟!
سیل بنیان کن آمد از هر سو
خانه را برد، ریشه ها را کند
*
ای زنان وطن به پا خیزید
نیست وقت نشستن و زاری
نوبت شورآفرینی ماست
گاه بیداری و فداکاری
*
خواری وخفت و مذلت بس!
باز باید ستاند عزت وجاه
بر نخیزیم اگر، خدا داند
می نشانندمان به خاک سیاه!
*
رخت ما شد سیاه از بیداد
موی ما شد سپید ازاندوه
پایمال خسان شدیم اما،
صبر کردیم، صبر، همچون کوه!
*
صبر بر یاوه های واعظ و شیخ،
شیخ شیاد و واعظ بدکار،
نیست درمان درد ما دیگر!
نیست درمان ما شکیب و قرار
*
شد ستم بر زنان سرآغاز
دین و آئین این دغل بازان
اختلاس و دروغ وتزویر است،
از تکالیف واجب آنان!
*
رفت از کف حقوق انسانی
ماند بر سر حجاب اجباری
صبر کردیم و در خیابان ها،
چوب خوردیم و ناسزا، آری
*
صبر کردیم و ابلهان گفتند:
این زنان کودکند و ناقص رای!
تا چهل سالگی نمی فهمند
وای ما زین همه اهانت، وای!
*
این وطن زنده از رشادت ماست
ما چو نسرین ونرگس وهاله
مام ستار و مادر سهراب
مادرانی زجنس آلاله
*
تا به زیر آوریم پشت ستم،
ای زنان وطن به پا خیزید!
تا بسازیم میهنی آزاد،
طرح نو، طرح نو در اندازیم!
صدیقه وسمقی
23 آذر 1391